De heropleving van craft bitters: hoe ambachtelijke bitters terugkwamen

De craft-bittersrevival is de heropleving van ambachtelijke small-batch bitters die halverwege de jaren 2000 begon en tot vandaag doorgaat. Decennialang overleefden slechts enkele merken (waaronder Angostura, Peychaud's en Fee Brothers) en de meeste bars hielden één stoffige fles. Toen de craftcocktailbeweging drankjes van vóór de drooglegging herontdekte, explodeerde de vraag naar bitters, en een golf nieuwe producenten begon met de hand aromatische, sinaasappel- en wild experimentele bitters te maken. Tegenwoordig verkopen tientallen onafhankelijke makers honderden expressies, waarmee bitters van bijzaak weer een essentieel ingrediënt worden.

Twee krachten brachten ze bijna om zeep. Ten eerste legde de drooglegging de Amerikaanse cocktailcultuur stil waarvan bitters afhankelijk waren, en veel negentiende-eeuwse merken (destijds verkocht als patentgeneesmiddelen) verdwenen samen met de drankjes. Ten tweede liet de verschuiving halverwege de eeuw naar eenvoudige highballs van gedistilleerd-met-mixer weinig ruimte voor een dasherfles. Tegen de jaren tachtig was de categorie geslonken tot een handvol overlevers, met Angostura als enige naam die de meeste bars in huis hadden. De kennis van waar bitters voor dienden vervaagde samen met de klassieke recepten die er ooit om vroegen.

Het keerpunt kwam in de jaren 2000. Bartenders die cocktails van vóór de drooglegging nieuw leven inbliezen, ontdekten dat de oude recepten vroegen om bitters die niemand meer maakte, dus enkelen begonnen ze zelf te maken. Gary Regan's Orange Bitters No. 6, uitgebracht in 2005, gaf de beweging een vroeg verzamelpunt. The Bitter Truth, in 2006 in Duitsland opgericht door twee bartenders, was een van de eersten die internationaal een volledig ambachtelijk assortiment verkocht. Fee Brothers, een familiebedrijf dat sinds de jaren 1860 in stilte was blijven bestaan, zag zijn catalogus opeens weer in trek.

Het is meer een kwestie van schaal en intentie dan een juridische term. Craftproducenten werken in kleine batches, macereren hun eigen botanische ingrediënten in plaats van smaakconcentraten te kopen, en behandelen bitters als een creatief medium. Waar de gevestigde huizen in wezen twee stijlen boden (aromatisch en sinaasappel) bouwden ambachtelijke makers assortimenten rond enkele ideeën: mole, selderij, grapefruit, rabarber, zwarte walnoot, gerookte chili. Veel ervan zijn opgericht door bartenders en verkopen rechtstreeks aan de horeca. Het resultaat is een enorme variatie, al betekent het ook dat kwaliteit en consistentie meer variëren dan bij de oude industriële merken.

Een paar namen verankeren de categorie. Bittermens, uit Brooklyn en New Orleans, maakte de Xocolatl Mole bitters populair die opduiken in moderne klassiekers. Bittercube in Milwaukee en Scrappy's in Seattle bouwden gerespecteerde assortimenten met aromatische en enkelvoudige smaken. Dr. Adam Elmegirab in Schotland reconstrueert historische formules uit de gouden eeuw van de cocktail. Miracle Mile, Dashfire en Hella maken een Amerikaanse scene compleet die nu van kust tot kust reikt, terwijl het Australische Applewood inheemse botanische ingrediënten in zijn flessen perst.

Ja, en de zelfgemaakte tincturen horen bij dezelfde heropleving. Dezelfde nieuwsgierigheid die de commerciële hausse aandreef, zette liefhebbers ertoe aan thuis tincturen te maken, waarbij ze gentiaan, citrusschil en specerijen lieten trekken in sterkedrank en de resultaten naar smaak mengden. Kits, ingrediëntenleveranciers en gedetailleerde recepten zijn nu makkelijk te vinden, en een zelfgemaakte fles is een gangbaar cadeau geworden onder cocktailfanaten. Zelf een partij maken is de kortste weg naar begrip van wat bitters werkelijk doen, en naar een smaak die geen enkel merk verkoopt.